هلگورد به قلم آرزو مهاجر
پارت صد و پنجاه و هشتم :
«میشه من هم یه روزی جلوی هلگورد برقصم؟ تصور رقصیدن هلگورد حتی توی ذهن هم غیرممکنه. یعنی تا اونوقت که حتی غیرممکن به نظر میآد، هلگورد زنده هست؟» پلکهایش را محکم روی هم فشار داد. این فکرهای سیاهِ ناامیدانۀ لعنتی دست از سرش برنمیداشتند.
عروسی رسماً داخل حیاط بود و دورتادور صندلی چیده بودند و سقف حیاط را پلاستیک کشیده بودند تا اگر باران آمد، مجلس به هم نخورد.

لطفا صبر کنید...

زهرا
0ویی من قش 😍😍چه پارت قشنگی ارزو جان